Owce na drzewie

G-day!

Dojechalimy.

Ostatni tydzień to same pożegnania, aż zwątpiłem. Po co jechać skoro zostawia się takie fajne osoby? Była impreza pożegnalna, wspólny wyjazd do Berlina, no i wiele słow ‚do zobaczenia‘ między. A tata to mnie tak mocno ścisnął, że wreszcie dysk mi wskoczył na miejsce :)

Ale, ale... kiedy zobaczyłem mnicha buddyskiego na lotnisku w Bangkoku wstąpił we mnie diabeł podróży. Same lotnisko niesamowite. Oddane trzy lata temu do użytku jest funkcjonalne jak gładzik do macbooka, a sprzątaczki chyba mieszkają w ubikacjach i cały czas coś tam doczyszczają. A jakie piękne kobiety!!! :) wszystkie zgrabne i fajnie ubrane. A jakie przystępne ceny!!! Po niemieckich reperkusjach, ceny tajskie to prawdziwy rarytas, na lotnisku międzynarodowym ceny jak w polskiej żabce.

Za to w malezyskie lotnisku byle jakie. Jedyna rzecz warta zanotowania to fakt, że nie mogli uwierzyć, że osoba ze zdjęcia w paszporcie i ja to to samo. W paszporcie mam długie włosy, jestem ogolony i w soczewkach. A jaki jestem na codzien, każdy wie. Spytał mnie o datę urodzenia, to mi się June z July pomyliło, poprosił o podpis, to zapomniałem, że ten obecny różni się od tego w paszporcie. Ech... Ale przeszło.

Potem jeszcze na australijskim lotnisku pani zabrała mój paszport i długo patrzyła na P. i wreszcie uznała, że może być. Buahaha :D

Już po ostatniej odprawie celnej, 31 h po pierwszej, odebrała nas Mrs.E i zabrała do siebie. Oczywiście nie mogło zabraknąć dowcipu ‚po jakiej stronie kierownica‘ i P. dała się nabrać. Samo jeżdzenie po lewej stronie dziwne, ale więcej wypowiem się jak sam spróbuję. Miasto Perth też dziwne. Ogólnie jest to takie os. Kwiatowe rozciągnięte jakieś 150 razy. Domki, u nas nazywane jednorodzinne, ale jakieś takie bez szału, niskie, ogrody małe. Drzewa egzotyczne, a kwiaty juz teraz bardzo kolorowe, a niezapominajmy, że oni mają teraz jakgdyby koniec marca. No i już teraz chodzimy w krótkim rękawku lub krótkich spodenkach (ale nigdy oba na raz :) )

Z Mrs.E zwiedziliśmy trochę centrum i pojechaliśmy do najwyższego miejsca w mieście, aby popatrzyć na panoramę miasta i nie muszę mówić, że podobnie jak na podróż, nie mieliśmy ze sobą aparatu :D Ale tam na pewno wrócimy, zresztą nie jest to widok z gatunku ‚jak tam nie pojedziesz, to tak jakbyś nie przeżył orgazmu‘.

No i potem byliśmy już tak wykończeni, że wręcz nachalnie poprosiliśmy, że już chcemy do naszego domku i spać.

A mieszkamy u pana Jot. Podobnie jak Mrs.E – Polak, ale w tym wypadku taki, który nigdy nie był w Polsce, mimo to mówi ‚I’m Pole and this is polish hospitality‘. Z jednej strony dziwne, z drugiej wzruszające. No i niezgadzamy się z P. co do tego zdania. Ja uważam, że rzeczywiście jest bardzo gościnny i, nazwijmy to opiekuńczy, a P., dodaje ‚fakt, ale za 200 bucksów tyg.‘

Domek jest hmm, okey, ma swoje plusy i minusy. Np. mamy bardzo fajny pokój, duży, duże łóżko, zimny, co będzie zbawieniem latem, z lustrami i biurkami, internetem (ale jeszcze nie wiemy jak płatnym, dlatego boimy się korzystać :), ale z kolei nie zamykają się drzwi. I nie chodzi tu o to, że nie ma klucza, ale o to, że można je tylko przymknąć :) I tak cały dom. A wieczorem jeszcze wino u Mrs.E, która jest dla nas nadzwyczaj dobra.

Z dzisiejszego dnia warto jedynie odnotować, że załątwiliśmy po wielu komplikacjach swoje australijskie komórki i numery, poszliśmy pieszo do centrum (swoja drogą, mieszkamy blisko centrum, ale blisko jak na te standardy, bo szliśmy 1h15min, a doszliśmy tylko na skraj)

Rozumiemy australijczyków dobrze, P. lepiej :) Oni nas też rozumieją, chyba. W banku się dogadalismy. I chcemy się nauczyć tego akcentu bo jest zajebisty! :)

I, bo zapomne, pisałem o florze, czas na faunę. Żadnych zabójczych pająków nie widziałem, ale był jeden karaluch u nas w pokoju, ale to jeszcze nic w porównaniu z krukami, których tutejszą specyficzną nazwę zapomniałem. Muszę zrobić ich zdjęcie! Wyglądaja jak kruki z nastraszliwszych horrorów, z wielkimi dziobami i wydają dźwięki, które przypominają beczenie... owcy. Mnie to śmieszy, P. przeraża. A jest tu tego pełno. Pan Jot je nawet dokarmia, każe nam rozsypywać w ogrodzie mięso, którego nie zjemy :D

Papugi też widzieliśmy. Potwory-kangury i zbakane misie koala przed nami.

Tak jak napisanie kolejnej notki za czas jakiś.

PS. Boli mnie szyja od patrzenia wpierw w prawo przy przechodzeniu przez ulicę. To takie nienaturalne! A zdjęcia dam kiedy indziej, bo za długo to trwa teraz, a ja boje się gigantycznej opłaty za internet